سینا اینا

Play, El Paso, Cadillac & Sounds of chewingُ

2008-05-12T11:00:00.000+04:30

آره خوب...اون خیلی دوست داشتنی و زیبا بود. من هم احتمالاً در جستجوی زیباییِ دوست داشتنی بودم. بعدش خیلی چیز جالبی رخ نداد- کمی تکرار-جز یکم بعد تَرش که...

آدم گاهی عاشق کسی می شه، گاهی هم یه دوست می خواد که بهش تکیه کنه...

که نباید پا از دایره ی دوستی فراتر بذاره ...؟

این یک نیاز جوامع سرمایه داری هست که آدما دسته بندی شده باشند و هر دسته متخصص کاری خاص که...

بشاش بابا...

نه منظورم این نبود که پا فراتر نذاره، فقط...

فقط چی؟ موی دماغ نباشه اصطلاح بهتریه که...؟

دقیقاً! چون اگه یک گروهی بخواد تو کارای دیگه هم متخصص باشه، نیازش به سایرین کم میشه پس تقاضا کاهش پیدا میکنه و...

اگه خفه نشی...

نمی دونم اصلاً. خوب دوست ساده بمونه و همه چیز رو پیچیده تر نکنه.

سادگی رو دوست داری آره؟

سرمایه داری هم خیلی ساده کار میکنه!

من خودم می کشمت!

...بعدش که اوضاع پیچیده تر شد، جنگ در گرفت، بهم اعلان جنگ هم ندادیم. یکم هم جنگ کردیم. بعدش که گرد و غبار فرو نشست یه مدت صلح کردیم. یا شاید اول صلح کردیم بعدش گرد و غبار فرو نشست. یه مدت دوباره اوضاع جنگی شد که سریع صلحی شد. حالا فقط گهگاه از دور که همدیگر رو می بینیم به احترام دوستی گذشته و نه صلح پیش آمده، یا دستی بیخِ سر می بریم و به هم سلام نظامی می دیم و یا دندان هایمان را با لبانی که تقعری رو به بالا دارند در معرض باد سرد می ذاریم.

2008-04-06T01:03:00.000+04:30

در زمانهای دور
آنقدر دور که افسانه ها جوینده ی خاطره اش باشند
یا همان شبی که نجست چشمان دلداده ای غمگین سیمای دلدار در خواب
در رویای آدمی سخت خفته
اتفاق افتاد

بودند زندگانی
در جهانی
که گاه زنده و گاه مرده می پنداشتند
هم را
و جز این وهم
دیگر
هیچ خبری نبود
چونان تمام جهان های بی خبریِ دیگر

ناگاه از جایی در آن جهان
و گرنه
جهان افسانه ها
و یا
جهان رویا ها
نفیر گلوله ها به گوش رسید
عشق ظهور کرده بود

فروردین 87

2008-03-23T10:57:00.000+04:30

If death is bit, life is bitter...

2008-01-28T21:10:00.000+03:30

گفته بودش سخن مگو

پس

چنین کرده بود

کلمات را جویده بود

و تفاله اش را تف کرده بود

از آن روز

که سختی کلمات

از دندان روی زمینش پیدا بود

همه را بلعید

گلویش فشرده شد

بهمن 86

2008-01-20T13:23:00.000+03:30

فانتزی پس از مرگ

شنوندگان عزیز سلام! من جک برایان هستم و گفتگوی امروزمون با حضور قهرمان سابق شطرنج جهان بابی فیشر که به تازگی در گذشته اند و همچنین خانم بی نظیر بوتو که چندی پیش در حادثه ی دلخراشی فوت شدند برگزار خواهد شد. فکر می کنم مهمانانمون هم از دیدن همدیگه شگفت زده شده باشند، چون تا همین الان نمی دونستند که با هم در یک برنامه حضور دارند. بابی خواهش می کنم!

بابی فیشر: سلام به شنوندگان.

خانم نخست وزیر شما لطفا!

بی نظیر بوتو: سلام به همه. در ضمن شما می تونید من رو هم با اسم کوچیک صدا کنید.

جک: بسیار خوب. با بابی شروع می کنم که سوژه ی جدید تریه. بابی، مرگ نابهنگام تو همه رو ناراحت کرد. نظر خودت رو در این مورد بگو.

بابی فیشر: اول بگو منظورت از نابهنگام چیه.

جک: منظورم اینه که ا... خوب تو هنوز جوون بودی و اینکه کلا زود بود دیگه.

بابی فیشر: خوب پس چندان نابهنگام هم نبوده. چند وقتی می شد که مریض بودم. جوون هم که نبودم. 64 سالم بود. در کل چندان فرقی هم نداره. قبلا هم زیاد به برنامه های رادیویی و تلویزیونی دعوت می شدم، هنوز هم همین طوره.

جک:هاهاها! خوب برامون از مرگ تعریف کن. خیلی درد داره؟! عزرائیل رو هم دیدی؟! و اینکه راست می گن که یک زن جوون خیلی خوشگله؟

بابی فیشر: خوب راستش وقتی زنده بودم کمی درد داشتم ولی وقتی مردم خواب بودم و چیز زیادی ازش به خاطر ندارم. و حاضرم به همسرم سابقم اطمینان بدم که تا شعاع 1 مایلی هیچ زن خوشگلی غیر از اون وجود نداشت.

جک(با خنده):مثل همیشه شوخ طبع! پس چیز خاصی یادت نمی آد، خوب خانم بوتو، ا... بی نظیر، نظر شما در مورد ترورتون چیه؟

بی نظیر بوتو: اوه ... حادثه ی ناگواری بود. ابعاد شخصیش رو بررسی کنم یا تاثیرات همگانی فاجعه رو ؟

جک: فکر می کنم شنوندگان ما بیشتر مایل باشند که ابعاد شخصی این حادثه ی دردناک برای شما رو بدونن.

بی نظیر بوتو: خیالمو راحت کردید. خوب من هم چیز زیادی یادم نمی آد چون وقتی که مردم بیهوش بودم و من هم مثل آقای فیشر چندان تاثیری از این حادثه نگرفتم چون بعد از مردنم باز هم مثل قبل به برنامه های رادیویی و تلویزیونی دعوت می شم و گهگاه هم مصاحبه های مطبوعاتی باهام انجام می شه.

جک: ولی شما خیلی جوون تر از بابی بودید و مریضی خاصی هم نداشتید.

بی نظیر بوتو: خوب همش 10 سال از آقای فیشر جوون تر بودم و ...

بابی فیشر: جدا؟ ولی خیلی جوون تر نشون می دید!

بی نظیر بوتو: اوه! ممنونم! راستش شما هم به هیچ وجه 64 ساله نشون نمی دید.

بابی فیشر: متشکرم! من رابرت هستم ولی همه بابی صدام می کنن!

بی نظیر بوتو: خوب پس من هم بابی صداتون می کنم.

جک: اهم اهم... خوب بی نظیر در مورد جریان مرگ خودتون می فرمودید.

بی نظیر بوتو: بله... ا... بله، می گفتم که چندان جوون هم نبودم و تازه جوون بودن و مریض نبودن دلیلی برای نمردن نیستند.

جک: درست می گی. بسیار خوب حالا کمی در مورد زندگی هاتون برای شنوندگانمون تعریف کنید. کی اول شروع می کنه؟!

بابی فیشر(خطاب به بی نظیر) : خواهش می کنم بفرمایید.

بی نظیر بوتو: مرسی. خوب می دونید که من چند سالی نخست وزیر پاکستان بودم و در صدد انجام اصلاحاتی بودم که با مردنم نیمه کاره رها شد.

جک(شوکه از پاسخ کوتاه بی نظیر) : ا...، بابی...شما چطور؟

بابی فیشر: منم یه بار قهرمان شطرنج جهان شدم که خودت بهش اشاره کردی.

جک(مضطرب): خوب... بابی برای اینکه ا... تنوعی هم باشه چطوره کمی از شطرنج برامون بگی و اینکه چه تاثیری تو زندگی تو داشته.

بابی فیشر: خوب خیلی معمولی بود دیگه. می دونی، اونم یه روش برای سپری کردن زندگیه.

جک: خوب بالاخره باید یک با بقیه ی چیزها داشته باشه، این طور نیست؟

بی نظیر بوتو: جدا این قدر برات عادیه بابی؟! من خودم کمی شطرنج می دونستم به نظر من شبیه سیاسته. باید مهره هاتو خیلی خوب آرایش بدی و در لحظه ی مناسب عمل کنی. زمان خیلی مهمه!

بابی فیشر: هوم، فکر می کنم حق با تو باشه. برا من شطرنج مثل سکس بود. چون تو هر دو یک میان کنش خیلی پیچیده بین دو نفر وجود داره. حتی تو شطرنج هم چیزی به اسم پیش گیری داریم.

بی نظیر بوتو(در حالی از خنده ریسه می رود) : جدا؟! چه جالب!

جک(با عجله): ا... خوب من فکر می کنم یک آگهی برای پخش داشته باشیم.

(کمی آهنگ پخش می شود ولی آگهی ای پخش نمی شود)

جک: باز هم سلام. با گفتگوی ما باشید با حضور بی نظیر بوتو و بابی فیشر. خوب در ادامه موافقید که چند تا از سوالهایی رو که شنوندگان ما مطرح کرده اند رو ازتون بپرسم؟

بی نظیر بوتو: نه من می خوام بیش تر با بابی در مورد شطرنج صحبت کنم.

بابی فیشر (بی توجه به جک): راستش در زمینه ی مسایل جنسی نکات زیادی تو شطرنج وجود داره. مثلا رابطه شاه و ملکه بسیار مشکوکه. شاه تنهایی وارد کاخ خودش می شه در حالی که ملکه داره با سربازها و شوالیه ها می گرده.

بی نظیر بوتو: جدا راست می گی دقت نکرده بودم.

بابی فیشر: حالا از این جالب تر هم هست. تو فکر می کنی سربازها مرد هستن یا زن؟

بی نظیر بوتو: احتمال اینکه مرد باشن بیشتره.

بابی فیشر: پس چرا همشون وقتی به خونه ی انتهایی می رسن تبدیل به ملکه می شن؟ اینها تازه بعضی از نمونه های این قبیل مسایله.

بی نظیر بوتو: واقعا که عجیبه، راست می گی!

جک: بسیار خوب بابی، بی نظیر؛ چطوره چند تا از سوالهای شنوندگانمون رو مطرح کنم؟!

بی نظیر بوتو: خوب می تونیم در مورد شطرنج بعدا بیشتر صحبت کنیم. بعد از برنامه موافقی که گشتی بزنیم و صحبت کنیم؟!

بابی فیشر(با خوشحالی): عالیه!

جک(خیلی سریع): بسیار خوب بی نظیر، یکی از شنوندگان ما از شما سوال کردند که نظرتون در مورد کسی که حمله ی انتحاری می کنه چیه و اینکه این جور آدمها چی تو سرشون می گذره؟

بی نظیر بوتو: من خیلی از آدمهایی که زنده ها رو دچار دردسر می کنند خوشم نمی آد ولی اینکه چی تو سرشون می گذره رو باید از خودشون بپرسید. چرا یکی از این آدمها رو یه بار به برنامتون دعوت نمی کنید؟

جک(من و من کنان): آخه... خوب... اینجور آدمها خوب... یه جورهایی خطرناک هستند، خودت که می دونی و... این کار با سیاستهای رادیوی ما سازگار نیست.

بی نظیر بوتو: همه می دونند که آدم مرده هیچ خطری برای کسی نداره پس شاید بد نباشه یک تغییراتی در سیاستتون ایجاد کنید.

جک: حتما پیشنهاد شما مورد بررسی قرار خواهد گرفت! خوب بابی خیلی از شنوندگان ما از تو سوال کردند که چرا خیلی زیاد در امور سیاسی دخالت می کردی.

بابی فیشر: دخالت که نبود. من نظرات خودم رو ابراز می کردم. ولی خیلی کم هستند دولتمردان یا دولتزنانی که جنبه ی انتقاد رو داشته باشند.

بی نظیر بوتو: حق با تو ه.

بابی فیشر: ولی تو اصلا این طور نبودی یادمه، خیلی از مردنت ناراحت شدم به جون تو.

بی نظیر بوتو: راست می گی؟! وای خیلی ناراحتم که ناراحت شدی.

بابی فیشر: مرسی، ولی در مورد علاقه ام به امور سیاسی شاید حق با بی نظیر باشه و شطرنج و سیاست خیلی شبیه هم باشند.

جک: خوب قبل از اتمام برنامه اگر صحبت دیگری دارید بفرمایید.

بابی فیشر: بی نظیر، بی نظیر یعنی چی؟

بی نظیر بوتو: یعنی بی نظیر*.

بابی فیشر: اوه! جدا که اسم فوق العاده ای هم داری!

بی نظیر بوتو (با خوشحالی): ممنونم! تو خیلی خوبی (صدای ماچ).

جک(دستپاچه):ا... خوب شنوندگان عزیز ما به انتهای گفتگوی امشب رسیدیم. با تشکر از مهمانان عزیزمون، امیدوارم شب خوبی داشته باشید.

(آهنگ تیتراژ همراه با صدای خنده های بی نظیر و بابی)

*این برنامه به زبان انگلیسی است.

This is either about a story or the story itself

2008-01-02T04:37:00.000+03:30

امشب داشتم روی یک نوشته ی نا تمام کار می کردم. عذابیست اگر مدتی از نوشته دور باشید. نه موضوع را خوب به یاد داری و نه شکل نوشته را. این ها را که به دشواری به یاد آوردم این سوال برایم مطرح شد که اصلاً چرا شروع به نوشتن آن کردم. پاسخش عذاب را دو چندان کرد. خودِ کار به سختی پیش می رفت ولی فکری لحظه ای رهایم نمی کرد. می خواستم نوشته ام را به یکی از دوستان تقدیم کنم. این بود که مدام به این فکر می کردم که برای این منظور چه بنویسم. باید نوشت برای که و شاید اضافه کرد که چرا برای او. یاد صفحات اول برخی از کتاب ها افتادم :

تقدیم به برادر بزرگوارم آقای دکتر...

تقدیم به همسرم شیرین

هر چند اولی بیشتر کمیک به نظر می رسد ولی گویا ای آدمها حسابهایی با هم داشته اند و اینجا کمی از آن را پاک کرده اند. این مناسبات اجتماعی و انسانی که هر جایی باید ریخت بعضاً نکبت بار خود را نشان دهد گریزانم می کند. یعنی آدورنو و هورکهایمر چه خورده حسابی با(دِینی به) پولاک داشته اند؟!

نزدیک صبح است. فکرهایم پراکنده اند و واژه ها از برابرم می گریزند. نوشته را همان طور ناقص در وسط آن جمله نا تمام رها می کنم. کافیست

پ.ن.

Her eyelashes or lashes of her eyes

2007-12-17T15:42:00.000+03:30

این نیچه هم طفلک یه درد مشترکی با من داشته، خودشم می دونسته ها که هرکس که احساس تنهایی می کنه فلسفه بازم منزوی تًرش می کنه ولی کاری از دستش بر نمی اومده که.

ما که احساس می کنیم، شما بیا و ...

پ.ن. فقط نفهمید ، منم نفهمیدم، که اون شلاقو چطوری گم کرد

2007-12-08T22:32:00.000+03:30

عشق
شاید هم
آنگونه که افسانه ها
می گویند
میراث دیوانگی دو نیای بزرگ باشد
در
چشیدن بوسه ای
یا سیبی

آذر 86

ٌWe don't like mistakes, we have happy accidents!

2007-11-02T19:06:00.000+03:30

موقع پوشیدن لباس حلقه ای شاید برات پیش اومده باشه که سرتو تو یکی از حلقه ها کنی و یه دستتو تو یقت و بعد که نتونستی سوراخی برای اون یکی دستت پیدا کنی یه نگاه تو آینه بندازی و سر و وضع مضحکتو برانداز کنی و دنبال ایراد کارت بگردی...

پ.ن. رکاب برای زینه نه لباس

2007-05-29T03:25:00.000+03:30

کریس؟! کریس کجایی؟ کریس؟! اِ... اینجایی پسرم؟! کی اومدی این بالا؟ چرا جواب نمی دی...؟ می دونم، می دونم! می دونم حالت چطوریه. آره می دونم، وقتی مادرت مرد منم حال تورو داشتم. می دونم، عاشق جسی بودی، آره می دونم... درست مث من و مادرت. ولی خوب... وضع تو خیلی فرق داره با من؛ تو هنوز جوونی کریس. اووه ... بس کن پسر! نباید گریه کنی. اینجوری روح جسی هم در عذابه. بیا، بیا این دستمالو بگیر اشکاتو پاک کن. نمی خوای؟! باشه. می دونی... وقتی مادرت مرد من فقط به تو و خواهرت فکر می کردم. آره، سخت بود. آره می دونم، می دونم! هم زنتو، از دست دادی هم بچتو... آره خیلی سخته. جسی می خواست اگه پسر بود اسمشو بذاره رابرت! حتماً دوستاش باب یا بابی صداش می کردن! اگه دختر می شد چی کار می کرد؟! اِ... آها! می گفت اگه دختر باشه اسمشو می ذاره کاترین. دوست پسرش می تونست موقع صدا کردنش داد بزنه کاتی؟! کاتی؟! آره... دنیای غریبیه! باب یا کاتی نخواست حتی ریختشو ببینه. شجاع باش پسر! بذار برات یه چیز جالب تعریف کنم. نمی دونم مادرت برات تعریف کرده بود یا نه ولی ماجرای من و مادرت از اون داستانای عشقی بود! اولین بار مادرتو سر کلاس درس دیدم. معاون مدرسه با مادرت اومدن تو کلاسو معاون به معلم و شاگردا گفت که یه شاگرد جدید داریم. کلاس ما دو تا صندلی خالی داشت که یکیشون درست کنار من بود! معلم اون یکی صندلی رو به مادرت نشون داد و گفت که اونجا بشینه. فردای اون روز من صبح زود رفتم مدرسه. دو تا میخ با خودم بره بودم، یکیشونو به میز کوبیدم و یکی دیگرو به صندلی. مادرت که اومد بشینه میخه گیر کرد و دامنشو پاره کرد! یه جنجالی بپا شد که نگو. آخر سر مادرت اومد صندلی کنار من نشست. بعدش کم کم با هم دوست شدیم. عجب دورانی داشتیم! وقتی چند سال بعد براش ماجرا رو تعریف کردم تا یه هفته باهام حرف نمی زد. چه زنی بود مادرت! فوق العاده بود! آره همون طوری که تو جسی رو دوست داشتی! کریس دوباره شروع کردی که؟! بلند شو، بلند شو بریم خونه. هوا داره کم کم تاریک می شه. پاشو کریس! اینجا موندن دردی رو دوا نمی کنه. خوب نیست این بالا تنها بشینی. هوا هم داره سرد می شه. نیگا کن! داری می لرزی. بذار ببینم... تو تب داری! پاشو، بلند شو. دست منو بگیر بابا، آهان... خوبه. دستتو بنداز رو شونه ی من یواش یواش پایین می ریم. آهان، خوبه، عجله نکن! آره پسرم، سخته ولی می گذره. اون خواهرت نیست که داره دست تکون می ده؟! داریم میایم پایین تو بالا نیا! خواهرت هم اومده؛ برسیم باید حسابی استراحت کنی. اگه لازم شه باید یه زنگ به دکتر بزنم که معاینه ات کنه. آره، همین کارو می کنیم.

2007-05-11T01:43:00.000+03:30

دو ساعتی بود که روی تخت دراز کشیده بود. معمولاً بعد ازظهرهای یکشنبه کارشان همین بود، خصوصاً در فصل گرما. دوست داشت برهنه دراز بکشد و نوازشهای محبت آمیز انگشتان ظریف «او» را روی بدنش حس کند یا توی بغلش بخوابد و سرش را روی سینه اش بگذارد یا «او» دراز کشیده باشد و موهایش را به نوازش انگشتان کم تجربه سپرده باشد یا با بوسه بر پشت شانه های نرمش «او» را بیدار کند یا همه اش با هم. یکی دو ساعتی که به این ترتیب می گذشت، کرختی لذت بخشی وجودشان را پر می کرد؛ بهترین راه گذراندن آخرین ساعات تعطیلات همیشه همین بود. و بعد شام را بیرون می خوردند چون نمی بایست آخرین ساعات را به پختن و شستن گذراند. و کمی کنار رودخانه قدم می زدند، کمی مهتاب. و وقتی حس می کردند که خوابشان گرفته با تاکسی برمی گشتند. گاهی می بایست از توی تاکسی بغلش می کرد و تا توی تخت می بردش. یا اگر که وضع مالی خوب نبود، شام را با هم آماده می کردند و ظرف ها را هم با هم می شستند و بعد می رفتند روی تخت دراز می کشیدند و تلویزیون نگاه می کردند. یا اگر می دید که «او» دل و دماغ ندارد آن قدر می خنداندش که از خنده هایش عصبانی می شد و می گفت که دیگر نمی خواهد بخندد ولی باز هم می خندید و می خندید. فقط هیچ وقت نفهمید چه شد که ناگهان همه چیز تمام شد. چه شد که آمد و گفت که دارد می رود و چه سریع وسایلش را جمع کرده بود و برده بود و رفت. شاید هیچ وقت به درستی درکش نکرده بود. شاید هیچ وقت چیز زیادی بینشان نبود و فقط یک سال روی یک تخت در کنارهم خوابیده بودند، واقعاً هم جایی برای دو تخت وجود نداشت. آری همین بود، دلیلش همین بود. دلیل دیگری هم وجود نداشت. ولی این دو ساعت ارضایش نکرده بود. نقشش را به خوبی بازی کرده بود، دیالوگ هایش را به خوبی گفته بود ولی او همبازی خوبی نبود، اصلاً توجهی به نقشش نداشت. مثل خرس خوابیده بود ... با آن گلهای زرد و صورتی توی زمینه ی سبزش. با خودش فکر کرد نه، این دفعه فقط می گذارمش زیر سرم. بلند شد و لبه ی تخت نشست. سیگاری روشن کرد. اشک هایش را با دود بیرون داد.

آرزو دودی است آبی رنگ با سینه ای ستبر

2007-04-14T01:09:00.000+03:30

محاصره شده بودیم. در بیابان! تا چشم کار می کرد شن های داغ بود. دریغ از یک قطره آب. کم کم امیدمان را از دست می دادیم. از آب و آبادی خبری نبود. چند روز بعد که آبمان تمام شد، به انتظار مردن نشسته بودیم که از دور ابر سیاهی از افق به سمت ما نزدیک می شد. با خوشحالی از جا جهیدیم، بلکه باران داشته باشند آن ابرها. کمی که گذشت تازه فهمیدیم که چیست آن سیاهی؛ توفان شن! گور بابای آب... توفان را چه کنیم؟! به سرعت بارهایمان را کنار هم گذاشتیم، پارچه به سر بستیم تا چشم ها و گوش ها و دهانمان را محافظت کرده باشیم. کنار وسایلمان جمع شدیم و انتظار کشیدیم. این بار لیک انتظارمان، مثل هر وقت دیگری که واقعه ای ناگوار را انتظار می کشی، دیری نپایید. همه جا زیر و رو شد. اطرافیانم را محکم گرفته بودم و سر را حسابی پنهان کرده بودم. حس می کردم وجودم از شن پر شده، دهانم خشک شده بود...
نمی دانم چند دقیقه یا چند ساعت یا چند روز بعد بود که توفان به پایان رسید؟! که چون هر واقعه ی ناگوار دیگری دیر گذشته بود. می دانم به هفته نمی کشید چون گویا نمی توان یک هفته بی آب زنده ماند. به سختی از جا برخاستیم. همه چیز زیر و رو شده بود. بسیاری ار وسایل را باد برده بود و آنچه از ما باقی بود، انباشته از شن بود. دوستی می گفت خوشحال باش که کلٌه ات دیگر پوک نیست! راست می گفت آنجا هم شن بود، به گمانم. بی اعتنا به یافتن گم شده هایمان بی امید روی شن ها نشستیم...

ناگهان درخششی توجهمان را جلب کرد. چیزی بود که نور خورشید را بازمی تاباند. قوری کوچکی بود؛ از نقره، به گمانم، و بی اندازه زیبا با نقش های برجسته ی فراوان. قوری که نبود، شبیه قوری بود. دراز تر و کشیده تر بود. می اندیشیدیم که شاید عتیقه ای یافته ایم. گیرم که بود، چه سود برای حال ما درماندگان تشنه لب داشت؟! بعد از کمی بحث رمقی برای کسی نمانده بود که صرف قوری خالی کند که حتی چای داغ هم نداشت چه رسد به آب خنک و گوارا. تنها گلی بود که قوری را برداشته بود و با دستمال گردنش مشغول تمیز کردن و برق انداختن قوری بود. داشتم می اندیشیدم آیا نقره است که او را به این قوری علاقه مند ساخته،آخر چند انگشتر و یک دستبند و یک گردنبند از انواع مختلف فلزات به همراه داشت، یا ماهیت قوری است که نظرش را جلب کرده. نکند زن بودن در کشف جذابیت قوری موثر است؟! یا در کشف جذابیت نقره؟!من در اندیشه های غریب خود بودم و او قوری را برق می انداخت که...
سوتی به صدا در آمد و دودی از قوری شروع به بیرون آمدن کرد و صدای جیغ و انداختن قوری و از جا جستن درماندگان تشنه لب در پی آن.
-سلام ارباب. پنج آرزو کن، بر آورده کنم برایت.
غول دودی آبی رنگ عظیم الجثه این ها را گفت و با سردرگمی این طرف و آن طرف را به جستجوی اربابش نگریست. ما که همگی لال شده بودیم و با فورانی از احساسات مواجه بودیم و از غش و سکته فاصله ی چندانی نداشتیم همان طور بی صدا به غول خیره ماندیم. غول سرانجام ما را آن پایین پیدا کرد و جوری که پیدا بود دچار شوک شده از این همه ارباب، با دهان باز ما را برانداز می کرد. سرانجام سکوت را شکست، سینه ی ستبرش را جلو داد و گفت: ارباب؟! اِ... نمی دانم چه کنیم. باشد، همه تان با هم ارباب اید. مشورت کنید بگویید پنج آرزوتان چیست تا برآورده کنم برایتان.گفتم: اِ... فکر کردی خیلی زرنگی؟! باید آرزوهای همه را برآورده کنی!

2007-03-31T22:45:00.000+03:30

خرافاتی و موهّن

2007-03-21T04:44:00.000+03:30

دیریست که دلدار پیامی نفرستاد *** ننوشت کلامی و سلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران*** پیکی ندوانید و سواری نفرستاد

سوی من وحشی صفت عقل رمیده *** آهو روشی عقل خرامی نفرستاد

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست *** وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

فریاد که آن ساقی شکرلب سرمست *** دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات *** هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

حافظ به ادب باش که واخواست نباشد *** گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

و http://www.hafez.com/f25.htm

بزرگی فال حافظ رو خرافه می دونست و توهین به حافظ! وای که توهین کردن و خرافاتی بودن با هم چه عالمی داره!

عیدتون مبارک!

پ.ن: بیش از یه ساله اینجا می نویسم! نه... بد نیست، بد نیست!

2007-01-29T16:04:00.000+03:30

امتحانا که تقریباً ختم به خیر(pass) شد!
این وسطا گلی نقش مهمی بازی می کرد که می تونین ببینین

ولی این پروژه ها رو اعصابن... فلن با همین عکس حال کنید تا پست بعد! D:

2006-11-30T01:33:00.000+03:30

گفتم مبادا این ماه بدون پست جدید بمونید، دلتون بگیره!

2006-10-06T10:45:00.000+03:30

اگر همواره مانند گذشته بينديشيد، هميشه همان چيزهايي را به‌دست مي‌آوريد كه تا بحال كسب كرده‌ايد

فاینمن

5 اکتبر روز جهانی معلم بود، برگزاری مراسم این روز به عهده ی کشورها محول شده است...

2006-09-02T23:59:00.000+03:30

این روزها چقدر سخت می گذرند ...

2006-07-31T14:38:00.000+03:30

شادمان از...

چراق کوچه امشب نیز خاموش است،
در آسمان
پرتو پر نور ماهی نیست
پرتو صدها، هزاران، صد هزاران شمع
-افروخته به دست مادرانی «بهتر از برگ درخت» -
بر سیاهی های شب باشد
پرتو می لرزد،
شاید او هم گاه می ترسد
لیک
پرتو صدها نمی لرزد.

من اما ساکتم،
«نگه جز پیش پا را دید، نتواند» نمی خوانم
پرتو را بر جان و تن بینم
به افسونش تمام آسمان را نیز-چون جانم،
سراسر روز می بینم
شادم آری! شادمان از روشنایی ها
مبادا تو،
شادمان باشی از این که :

او «چراغ»ش را «چراق» بنوشته است

9 مرداد 1385

از تمام کسانی که این پست رو می خونن، پیشاپیش عذرخواهی می کنم

2006-07-29T19:10:00.000+03:30

ببینید دوستان! اگر من اکثر اوقات حالم خوبه ولی این حقو دارم که حالم بد باشه؛ یا به زبان اون رفیق "با ذکاوت"مون اگه من یه موقعی خوشحال بودم لزومی نداره که تا آخر عمرم خوشحال باشم.

از طرفی می بینی حتی یه بچۀ یه متر و چهل سانتی هم میاد بهت تیکه میندازه، تازه! خوبه که حالش خوبه.

به قول اون دوستمون که شبیه کیویه: "همتون مزخرفین".

آرش

2006-07-16T01:39:00.000+03:30

برف می بارد ،
برف می بارد به روی خار و خاراسنگ
کوهها خاموش ،
دره ها دلتنگ

راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ
بر نمی شد گر ز بام کلبه ها دودی ،
یا که سوسوی چراغی ، گر پیامیمان نمی آورد ،
ردپاها گر نمی افتاد ، روی جاده ها لغزان ،
ما چه می کردیم در کولاک دل آشفته ی دم سرد ؟

آنک ، آنک کلبه ای روشن ،
روی تپه ، رو بروی من ...

در گشودندم .
مهربانیها نمودندم
زود دانستم ، دور از داستان خشم برف و سوز .
در کنار شعله ی آتش ،
قصه می گوید برای بچه های خود ، عمو نوروز :

- «...گفته بودم زندگی زیباست .
گفته و ناگفته ، ای بس نکته ها کاینجاست .
آسمان باز ، آفتاب زر ،
باغهای گل ،
دشتهای بی در و پیکر ،

سر برون آوردن گل از درون برف ،
تاب نرم رقص ماهی در بلور آب ،
بوی خاک عطر باران خورده در کهسار ،
خواب گندمزارها در چشمه ی مهتاب
آمدن ، رفتن ، دویدن ،
عشق ورزیدن ،
در غم انسان نشستن ؛
پا به پای شادما نی های مردم پای کوبیدن ،

کار کردن ، کار کردن ،
آرمیدن ،
چشم انداز بیابان های خشک و تشنه را دیدن !
جرعه هایی از سبوی تازه آب پاک نوشیدن .

گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن ،
هم نفس با بلبلانِ کوهیِ آواره ، خواندن ،
در تله افتاده آهو بچگان را شیر دادن ،
نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن ،

گاه گاهی ،
زیر سقف این سفالین بام های مه گرفته ،
قصه های در هم غم را ز نم نم های باران ها شنیدن ،
بی تکان گهواره ی رنگین کمان را ،
در کنار بام دیدن ،

یا شب برفی ،
پیش آتش ها نشستن ،
دل به رویاهای دامنگیر و گرم شعله بستن ...

آری ، آری زندگی زیباست .
زندگی آتشگهی دیرنده پا بر جاست .
گر بیفروزیش ، رقص شعله اش در هر کران پیداست .
ور نه ، خاموش است و خاموشی گناه ماست . »

پیرمرد آرام و با لبخند .
کنده ای در کوره ی افسرده جان افکند .
چشمهایش در سیاهی های کومه جستجو می کرد ،
زیر لب آهسته با خود گفتگو می کرد :

- «زندگی را شعله باید بر فروزنده ،
- شعله ها را هیمه سوزنده .

جنگلی هستی تو ، ای انسان !

جنگل ، ای روییده آزاده ،
بی دریغ افکنده روی کوه ها دامان ،
آشیان ها بر سر انگشتان تو جاوید ،
چشمه ها در سایبان های تو جوشنده ،
آفتاب و باد و باران بر سرت افشان ،
جان تو خدمت گر آتش ...
سر بلند و سبز باشی ، ای جنگل انسان !

زندگانی شعله می خواهد . » صدا سر داد عمو نوروز ،
- « شعله ها را هیمه باید روشنی افروز .
کودکانم ، داستان ما ز «آرش» بود .
او به جان خدمتگزار باغ آتش بود.

روزگاری بود .
روزگار تلخ و تاری بود ؛
بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره .
دشمنان بر جان ما چیره .
شهر سیلی خورده هذیان داشت ؛
بر زبان بس داستان های پریشان داشت .
زندگی سرد و سیه چون سنگ ؛
روز بدنامی ، روزگار ننگ .
غیرت اندر بندهای بندگی پیچان ،
عشق در بیماری دلمردگی بی جان .

فصل ها فصل زمستان شد ،
صحنه ی گلگشت ها گم شد ، نشستن در شبستان شد .
در شبستان های خاموشی
می تراوید از گل اندیشه ها عطر فراموشی .

ترس بود و بال های مرگ ،
کسی نمی جنبید ، چون بر شاخه برگ از برگ .
سنگر آزادگان خاموش ،
خیمه گاه دشمنان پر جوش

مرزهای ملک
همچو سر حداث دامنگستر اندیشه ، بی سامان
برجهای شهر
همچو باروهای دل ، بشکسته و ویران .
دشمنان بگذشته از سر حد و از بارو ...

هیچ سینه کینه ای در بر نمی انداخت .
هیچ دل مهری نمی ورزید .
هیچ کس دستی به سوی کس نمی آورد .
هیچ کس در روی دیگر کس نمی خندید .

باغهای آرزو بی برگ ،
آسمان اشک ها پربار
گرم رو آزادگان در بند ؛
روسپی نامردمان در کار ...

انجمن ها کرد دشمن
رایزن ها گرد و هم آورد دشمن ،
تا به تدبیری که در ناپاک دل دارند ،
هم به دست ما شکست ما بر اندیشند ،
نازک اندیشانشان ، بی شرم ،
که مباداشان دگر روز بهی در چشم ،
یافتند آخر فسونی را که می جستند ...
چشمها با وحشتی در چشمخانه هر طرف را جستجو می کرد ،
وین خبر را هر دهانی زیر گوشی بازگو می کرد :
« آخرین فرمان ،
«آخرین تحقیر ...
«مرز را پرواز تیری می دهد سامان .
«گر به نزدیکی فرود آید ،
«خانه هامان تنگ ،
«آرزومان کور ...
«ور بپرد دور ،
«تا ناکجا ؟ تا چند ؟
«آه ... کو بازوی پوبادین و کو سر پنجه ی ایمان ؟
هر دهانی این خبر بازگو می کرد ،
چشمها ، بی گفتگویی ، هر طرف جستجو می کرد . »

پیرمرد ، اندوهگین ، دستی به دیگر دست می سایید
از میان دره های دور ، گرگی خسته می نالید
برف روی برف می بارید
باد بالش را به پشت شیشه می مالید .

- « صبح می آمد . »
پیرمرد آرام کرد آغاز :
- «پیش روی لشگر دشمن سپاه دوست ،
- دشت نه ، دریایی از سرباز ...

آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست .
بی نفس می شد سیاهی در دهان صبح ،
باد پر می ریخت رویِ دشتِ بازِ دامنِ البرز .
لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت دردآور
دو دو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر ؛
کودکان بر بام ،
دختران بنشسته بر روزن .
مادران غمگین کنار در .

کم کمک در اوج آمد پچ پچ خفته .
خلق، چون بحری بر آشفته ،
به جوش آمد ؛
خروشان شد ،
به موج افتاد ؛
بُرِش بگرفت و مردی چون صدف ،
از سینه بیرون داد .
« منم آرش ! »
چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن ،
« منم آرش ، سپاهی مردی آزاده ،
به تنها تیر ترکش آزمون تلخ تان را
اینک آماده .

مجوییدم نسب ،
فرزند رنج و کار ،
گریزان چون شهاب از شب ،
چو صبح آماده ی دیدار .

مبارک باد آن جامه که اندر رزم پوشندش ،
گوارا باد آن باده که اندر فتح نوشندش .
شما را باده و جامه
گوارا و مبارک باد !

دلم را در میان دست می گیرم .
و می افشارمش در چنگ ؛
دل ، این جام پر از کینِ پر از خون را ،
دل ، این بی تاب خشم آهنگ ...

که تا نوشم به نام فتحتان در بزم ؛
که تا کوبم به جام قلب تان در رزم ،
که جام کینه از سنگ است
به بزم ما و رزم ما ، سبو و سنگ را جنگ است .

در این پیکار ،
در این کار ،
دل خَلقی است در مشتم .
امید مردمی خاموش هم پشتم .

کمان کهکشان در دست ،
کمانداری کمانگیرم .
شهاب تیزرو تیرم .
ستیغ سر بلند کوه ماوایم .
به چشم آفتاب تازه رس جایم .
مرا تیر است آتش پر
مرا باد است فرمان بر ،
ولیکن چاره ی امروز زور و پهلوانی نیست
رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست .
در این میدان ،
بر ای پیکان هستی سوزِ سامان ساز ،
پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز . »

پس آن گه سر به سوی آسمان بر کرد
به آهنگی دگر گفتار دیگر کرد :
« درود ، ای واپسین صبح ، ای سحر بدرود !
که با آرش تو را این آخرین دیدار خواهد بود .
به صبح راستین سوگند !
به پنهان آفتاب مهربارِ پاک بین سوگند !
که آرش جان خود در تیر خواهد کرد ،
پس آنگه بیدرنگی خواهدش افکند .

زمین می داند این را ، آسمان ها نیز
که تن بی عیب و جان پاک است .
نه نیرنگی به کار من ، نه افسونی ،
نه ترسی در سرم ، نه در دلم باک است . »

درنگ آورد و یک دم شد به لب خاموش .
نفس در سینه ها بی تاب می زد جوش .

- « ز پیشم مرگ ،
نقابی سهمگین بر چهره ، می آید .
به هر گام هراس افکن ،
مرا با دیده ی خونبار می پاید .
به بال کرکسانِ گرد سرم پرواز می گیرد ،
به راهم می نشیند ، راه می بندد ،
به رویم سرد می خندد ،
به کوه و دره می ریزد ، طنین زهر خندش را ،
و بازش باز می گیرد.

دلم از مرگ بیزار است ،
که مرگِ اهرمن خو آدمی خوار است .
ولی آن دم که ز اندوهان روانِ زندگی تار است .
ولی آن دم که نیکی و بدی را گاهِ پیکار است ؛
فرو رفتن به کام مرگ شیرین است .
همان بایسته ی آزادگی این است .

هزاران چشم گویا و لب خاموش ،
مرا پیک امید خویش می داند .
هزاران دست لرزان و دل پرجوش
گهی می گیردم ، گه پیش می راند .

پیش می آیم
دل و جان را به زیورهای انسانی می آرایم
به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند ،
نقاب از چهره ی ترس آفرین مرگ خواهم کند . »

نیایش را ، دو زانو بر زمین بنهاد .
به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد :
- « بر آ ، ای آفتاب ، ای توشه ی امید !
بر آ ، ای خوشه ی خورشید !
تو جوشان چشمه ای ، من تشنه ای بی تاب .
بر آ ، سر ریز کن ، تا جان شود سیراب .

چو پا در کام مرگی تند خو دارم ،
چو در دل جنگ با اهریمنی پر خاشجو دارم ،
به موج روشنایی شستشو خواهم ،
ز گلبرگ تو ، ای زرینه گل ، من رنگ و بو خواهم .

شما ، ای قله های سرکش خاموش
که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید ،
که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی
که سیمین پایه های روز زرین را به روی شانه می کوبید ،
که ابر آتشین را در پناه خویش می گیرید .

غرور و سر بلندی هم شما را باد !
امیدم را بر افرازید ،
چو پرچم ها که از باد سحرگاهان به سردارید .
غرورم را نگه دارید ،
به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید . »

زمین خاموش بود و آسمان خاموش
تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش .
به بال کوه ها لغزید کم کم پنجه ی خورشید .
هزاران نیزه ی زرین به چشم آسمان پاشید .

نظر افکند آرش سوی شهر ، آرام
کودکان بر بام ،
دختران بنشسته بر روزن ،
مادران غمگین کنار در ،
مرد ها در راه .
سرود بی کلامی ، با غمی جانکاه ،
ز چشمان برهمی شد با نسیم صبحدم همراه .

کدامین نغمه می ریزد ،
کدامین آهنگ آیا می تواند ساخت ،
طنین گامهای استواری را که سوی نیستی مردانه می رفتند ؟
طنین گامهایی را که آگاهانه می رفتند ؟

دشمنانش ، در سکوتی ریشخند آمیز ؛
راه وا کردند .
کودکان از بامها او را صدا کردند .
مادران او را دعا کردند .
پیرمردان ، چشم گرداندند ،
دخترا ن، بفشرده گردن بندها در مشت ،
همره او قدرت عشق و وفا کردند .

آرش ، اما همچنان خاموش
از شکاف دامن البرز بالا رفت .
وز پی او ،
پرده های اشک پی در پی فرود آمد . »

بست یک دم چشمهایش را ، عمو نوروز
خنده بر لب ، غرقه در رویا ،
کودکان با دیدگان خسته و پی جو ،
در شگفت از پهلوانیها
شعله های کوره در پرواز ،
باد در غوغا .

- « شامگاهان ،
راه جویانی که می جستند ، آرش را به روی قله ها ، پیگیر ،
بازگردیدند .
بی نشان از پیکر آرش ،
با کمان و ترکشی بی تیر .

آری ، آری ، جان خود در تیر کرد آرش .
کار صدها صد هزاران تیغه ی شمشیر کرد آرش ،
تیر آرش را سوارانی که می راندند بر جیحون ،
به دیگر نیمروزی از پی آن روز
نشسته بر تناور ساق گردویی فرو دیدند .
و آنجا را ، از آن پس ،
مرز ایرانشهر و توران باز نامیدند .

آفتاب ، در گریز بی شتاب خویش ،
سالها بر بام دنیا پاکشان سر زد ،

ماهتاب ،
بی نصیب از شبرویهایش ، همه خاموش ،
در دل هر کوی و هر برزن ،
سر به هر ایوان و هر در زد ،
آفتاب و ماه را در گشت ،
سالها بگذشت .
سالها و باز ،
در تمام پهنه ی البرز ،
وین سرای قله ی مغموم و خاموشی که می بینید ،
وندرون دره های برف آلودی که می دانید ،
رهگذرهایی که شب در راه می مانند ،
نام آرش را پیاپی در دل کهسار می خوانند ،
و نیاز خویش می خواهند .

با دهان سنگهای کوه ، آرش می دهد پاسخ ،
می کندشان از فراز و از نشیب جاده ها آگاه ،
می دهد امید
می نماید راه . »

در برون کلبه می بارد .
برف می بارد به روی خار و خارا سنگ
کوها خاموش
دره ها دلتنگ
راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ

کودکان دیریست در خوابند
در خواب است عمو نوروز .
می گذارم کنده ای هیزم در آتشدان .
شعله بالا می رور ، پر سوز ...

سیاوش کسرایی

شهود

2006-06-26T13:02:00.000+03:30

از وقتی که مسموم شدم با این نیروی گریز از مرکز بهتر آشنا شدم، یعنی نیرویی که غذا ها رو از قسمت وسط بدنت دور می کنه

جایی که آفتاب نیست

2006-05-20T01:27:00.000+03:30

یه روز قشنگ بهار بود. ه
باید یه چیز کوچیکتر شکار می کرد، دیگه زبونش داشت درد می گرفت-زیر اون شاخه هه سایۀ بیشتری بود ولی جاشو عوض نکرده بود- برای نلی(دوست دخترش) یه سنجاقک گنده گرفته بود!(آخه روز تولدش بود) و خودش هنوز هیچی نخورده بود- بدتر اینکه زبونش دیگه داشت خسته می شد، آخه با زبونش سنجاقکرو چسبونده بود به شاخۀپشتش(اگه یه آفتاب پرست بودی می دونستی که هیچ وقت نباید شکاری رو که می خوای برای کسی ببری رو تو دهنت ببری یا زبونتو دورش بپیچی!)- از همه بدتر اینکه نلی باز دیر کرده بود؛ حتماً داره تو آب چشمه سر و وضعشو بررسی می کنه و خودشو حسابی خوشگل می کنه .ه
شکمش سر و صدای بدی راه انداخته بود، چند بار خواسته بود سنجاقکرو بخوره ولی منصرف شده بود(نکنه که نلی بیاد و اون هیچ کادویی نداشته باشه)ه

نلی رو دید که از دور داشت میومد، با خودش گفت:" اون چیه که داره میاره؟". آهان! حتماً کادوی تولدشه!! ا
اخه اون روز تولد خودش هم بود(این خیلی عجیب نیست چون آفتاب پرست ها همشون تو یه فصل به دنیا میان و روز تولد خیلیاشون یکیه) یعنی کادوش چی می تونه باشه؟

سلام عزیزم، تولدت مبارک!! ا

استیو به زبونش اشاره کرد(با اون وضع که نمی تونه حرف بزنه)ه
وااا...ای! چه کادوی خوبی داشتم از گرسنگی می مردم! همین الان می خورمش.ه
نوش جان! (تو دلش:"کوفت بخوری که یه تعارف هم نمی زنی")ه
ببین چی برات گرفتم! ا
این چیه؟
چراغ قوه! مث خورشیده!!می تونی شبا هم آفتاب بگیری!!! ا

...

از اون روز بود که استیو دیگه با تاریک شدن هوا نمی خوابید.ه

از اون روز بود که "به مهتاب و شب روشن"نگاه می کرد.بعد ازمدتی چراغ قوه روشن نمی شد ولی دیگه نیازی به اونم نبود.ه

استیو مهتاب پرست شده بود.ه

vaysin farda sob she kamelesh mikonam

2006-03-21T03:24:00.000+03:30

زمان : یه زمانی در آینده

مکان : گویا بهشت

حوا : نمی خوای یه وبلاگی چیزی بزنی؟

آدم : برو بابا دلت خوشه کلی گرفتاری دارم خودم

حوا : بکن این کارو، به خاطر من! بکن دیگه

آدم : نه!(یه نه ی مردونه)-خیلی قاطعانه

حوا : این حرف آخرته؟

آدم : آره

حوا : سیب می خوری؟

آدم : چی؟

حوا : هیچی، داشتم می رفتم سیب بخورم گفتم شاید تو هم میل داشته باشی!!! - با کلی ناز و ادا

آدم : باشه، باشه وبلاگ می زنم

آدم(تو دلش) : ای تو اون روحت

ps : oon titlesh ro dige avaz nakardam khodetoon har chi doost darin jash bekhoonin!